Σύνοψη: Πόσοι καλλιτέχνες αμφισβητούν την τεχνολογία, ιδιαίτερα τη στρατιωτική τεχνολογία;
Η ταινία «Tempest» πήρε το όνομά της από τη βιομηχανική πυρηνική θύελλα που φανερώνεται μέσα στο τσιμεντένιο σιλό όπου ο Νεοζηλανδός καλλιτέχνης Peter Roche παρουσίασε την τελευταία του εγκατάσταση, «Asylum», μια τολμηρή συλλογή έργων που αναδεικνύουν το πυρηνικό ανοίκειο και τους κινδύνους που υπογραμμίζουν τον νέο μας ραδιενεργό κόσμο.
Αυτή η εισβολή του στρατού στη ζωή μας παρέχει το πλαίσιο για μεγάλο μέρος του έργου του Peter, που εκτείνεται από τις παραστάσεις της δεκαετίας του 1970 έως τα μεταγενέστερα φωτεινά και κινητικά γλυπτά του.
Στο έργο «Transformation» του 1979, ο Peter είχε ράψει ωμά όργανα πάνω στην επιφάνεια του δέρματός του, σε μια πρωτοποριακή παράσταση που υποδηλώνει την ευαλωτότητα της ζωντανής ύλης σε μια εποχή πυρηνικής σχάσης, όπου τα ραδιενεργά υλικά αφήνουν αποτύπωμα όχι μόνο στον πλανήτη αλλά και στο ίδιο το σώμα.
Η μεταγενέστερη έκθεσή του «Trophies and Emblems» (1990) εξερευνά αυτή τη σωματική αλλά συχνά ασυνείδητη ενσωμάτωση του πυρηνικού, μέσα από μεγάλα κινητικά γλυπτά σχεδιασμένα να φέρνουν τον θεατή αντιμέτωπο με μια διερεύνηση των εδαφών και των ψυχολογικών χώρων του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.
Ωστόσο, μόλις στο «Asylum» (2016), την τελευταία δημόσια εγκατάσταση του Peter σε ένα εγκαταλελειμμένο τσιμεντένιο σιλό, αντιμετώπισε κατά μέτωπο την πυρηνική απειλή. Επιβλητικά έργα με τίτλους όπως «Meltdown», «Flotilla» και «Tempest» υπογραμμίζουν τους κινδύνους της πυρηνικής στρατιωτικής τεχνολογίας και την ευαλωτότητα μιας κουλτούρας τόσο μπλεγμένης με την παραγωγή της και την παγκόσμια εμβέλεια της καταστροφικής, τοξικής της κληρονομιάς.
Το «Tempest» είναι αφιερωμένο στη Διεθνή Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων.